By ZOYA PHAN
Published: 24 September 2010
The international community has never paid proper attention to what happens in ethnic areas of Burma. The Burmese army’s attacks against civilians – even the shooting and killing women and babies, and the mortar bombing of schoolchildren in Karen state – are ignored by media and diplomats. The focus is almost exclusively on what happens in Rangoon, and what happens with Aung San Suu Kyi.
For the past few months it is the so-called elections due in November which has dominated the agenda. Who will stand, who will boycott? Will there be more political space, and will Than Shwe retire?
And while the international community focuses on this, once again very little attention is paid to what happens in ethnic areas, and the very real danger of the dictatorship breaking ceasefires and plunging the country into increased civil war.
At Burma Campaign UK we have been warning of this danger for years. Some argue that the danger is small, but even so, the humanitarian and human rights consequences are so serious that no chances should be taken.
Burmanisation has been the policy of successive dictators in Burma. They don’t see ethnic diversity as something to celebrate and encourage; instead they want one nation and one blood.
Burmanisation policies are pursued in different ways, from repressing the teaching of ethnic history, language and culture, right through to military attacks against civilians. Some of these are so serious that the United Nations Special Rapporteur on Burma has called for them to be investigated as possible war crimes and crimes against humanity.
The elections due in November are about one thing only: continued dictatorship with a civilian face, with the brutal and corrupt military and business elite remaining in power. A key part of the election plan is a final solution to what they see as the ethnic problem: armed ethnic groups must be crushed once and all.
Armed ethnic groups play an important role in defending ethnic people from military attacks and human rights abuses. Many also provide services such as health and education. Also of critical importance is the role they play in preserving their culture. For all these reasons, the generals want to destroy them.
Those groups that signed ceasefire agreements with the junta have been told to become Border Guard Forces. But what it will mean in practice is the surrender and assimilation into the Burmese army. Those groups which have not signed ceasefires can expect an escalation of attacks.
With these armed groups destroyed, there will be no havens in Burma where ethnic culture can survive. We will see the slow process of Burmanisation which has taken place in other parts of Burma take hold across the whole country.
At the National Convention to draft the 2008 constitution, every proposal to protect ethnic culture and diversity by allowing some kind of autonomy or federal government was rejected by the dictatorship. Military officers are guaranteed by the constitution to be the ministers of border affairs, home affairs and defence, and are selected by the head of the military, not the new parliament. These are the three key ministries which will control what goes on in ethnic areas. The 2008 constitution not only guarantees contained dictatorship, it guarantees an end to ethnic diversity in Burma.
The international community’s indifference to what happens in ethnic areas is shocking. For years they have largely ignored military attacks against civilians, even though they break international law. There has been no serious effort to persuade the generals to end these attacks, negotiate a ceasefire, or bring those committing these crimes to justice. Look how little attention has been paid to the Karen National Union’s recent announcement of a one-day ceasefire on International Day of Peace as a sign of its willingness to negotiate and end conflict. No effort has been made by the UN to seize this opportunity to try to kick-start dialogue to bring peace to eastern Burma.
Some governments even argue that we must wait and see what happens after the elections – whether the ‘new’ government releases Aung San Suu Kyi, for example – before deciding to support a UN Commission of Inquiry. This is effectively arguing that as long as Aung San Suu Kyi is released it is okay for the Burmese army to continue to rape, torture and execute ethnic civilians without these crimes even being investigated.
Now the international community largely ignores the risk of increased conflict. The dictatorship’s demands that ceasefire groups surrender or face military attacks risks plunging the country into conflict, which will have serious national consequences and which will spill over into neighbouring countries. Where are the urgent missions by the UN and others to try to persuade the generals not to go ahead with this plan?
Than Shwe is pushing ahead with his final solution for ethnic people in Burma. The armed wings of ceasefire groups must either join the Burmese army or face military attacks. Their political wings will operate, if allowed to at all, in one of the most restricted political environments in the world, with no power or influence. Armed groups which have not signed ceasefires also face increasing military attacks, and a new constitution granting no real protection to ethnic people means Burmanisation will continue.
The international community cannot continue to ignore what happens to ethnic people in ethnic areas of Burma, not only on a moral basis, but also on a practical basis. There will not be peace, democracy and stability in Burma if the rights and aspirations of ethnic people continue to be suppressed.
On paper the UN and others are committed to tripartite dialogue as the solution to solving the problems in Burma. In practice what few efforts are made to persuade the generals to enter into real dialogue pay only lip-service to ethnic participation.
Once the elections are over, and the international community can no longer hide behind the lie that elections will bring change to Burma, there must be a revived UN-led effort to secure dialogue which leads to national reconciliation, democracy and human rights. And this time, ethnic representatives must be at the core of that effort, not sidelined. The alternative is Than Shwe’s final solution.
Zoya Phan is International Coordinator at Burma Campaign UK. Her autobiography is published as ‘Undaunted’ in the US and ‘Little Daughter’ in the rest of the world.
www.dvb.org
9/24/2010
Than Shwe’s ‘Final Solution’ for ethnic Burma
Posted by သဿတ္မန္ at 2:03 AM 0 comments
9/18/2010
Why we should change back to Siam What's in a name?
Historian Charnvit Kasetsiri explains why he believes changing the country's name back to Siam will promote unity and reconciliation.
By: Surasak Tumcharoen
Bangkok Post
Prominent historian Charnvit Kasetsiri recently lodged a petition with Prime Minister Abhisit Vejjajiva and the reconciliation and political reform committee calling for the country's name to be changed from Thailand back to Siam.
NATIONAL SYMBOL: The original flag of Siam, featuring a white elephant.
The former rector of Thammasat University and founder of its Southeast Asia Studies Project said the charter should be amended from the "Constitution of the Kingdom of Thailand" to read either the "Constitution of the Kingdom of Siam" or the "Constitution of Siam", in order to promote "unity", "harmony" and "reconciliation".
The academic said renaming the country would be the first step to reconciling political and social ills in a country of 60 million people which included more than 50 ethnic groups.
Thailand as a nation, according to the historian, had gradually adopted "ultra-nationalism" in past decades which might be replicated in the present day and beyond. Political turmoil might prevail and wreak havoc on the country where people were not only divided by opposing political views, but by ethnic discrimination.
Renaming the country Siam could pave a stepping stone for the long-awaited solutions to the country's deeply rooted problems, said the academic.
SEAFARERS’ GUIDE: An old map showing the country known as Siam.
Q: Everybody knows this country had been called Siam since the Ayutthaya era. Why was it renamed as Thailand 70 years ago?
A: That was in 1939, the year that World War Two started. The world had cringed at the rise of Adolf Hitler's nazism in Germany and fascism in Italy and Japan. In this country, the military-led government of then-premier Field Marshal Phibulsongkhram (Por) had been considerably influenced by ultra-nationalism which only imitated the powerful nazism and fascism overseas. Siam was renamed as Thailand on the spur of the moment when Field Marshal Por's government was evidently taking sides with the Axis forces during the early years of World War Two.
The ultra-nationalism in Europe and Japan apparently prompted Field Marshal Por's government to take for granted that this country needed some kind of military authoritarianism in times of war. Luang Vichit Vathakarn, then head of the Fine Arts Department, coined the new name for the country on the basis of ethnicity, undoubtedly because the Thai race was the ruling class of a mixed-up society.
The petition is primarily aimed to promote harmony and reconciliation in the country where more than 50 ethnic groups with their distinctive languages reside, including Thai, Yuan, Lao, Lue, Malayu, Mon, Khmer, Teochiu, Cantonese, Hokkien, Hainan, Hakka, Cham, Sakai, Tamil, Pathan, Persian, Arab, Phuan, Tai Yai, Phu Tai, Yong, Hmong, Karen, Museur and farang, etc.
TIME FOR A CHANGE: Historian Charnvit Kasetsiri.
Not until Siam was renamed as Thailand had some people in this country looked down upon others with racial or ethnic biases. In the old Siam, the people had co-existed and spontaneously welcomed diversities which had prevailed in all parts of the country. Many Bangkokians, who may regard themselves as mainstream descents of the Thai race, had a penchant for ridiculing those of Lao origins living in the Isan (northeastern) region.
Ethnically speaking, Muslim villagers living in the southernmost region of the country are not Thais, but of Malay descent. Nevertheless, they were compelled to call themselves Thai purely for territorial integrity reasons.
Q: What was wrong with the name Siam, after all?
A: The government at that time believed Siam was a place where inhabitants were a mixed-up bunch of different ethnic groups who might not have been governed very easily in times of war. They feared the country might have disintegrated.
Ethnically speaking, nothing was wrong with "Siam", but the word did not tell who was the ruler over here. That is nonsense. By the way, the word "Thai" denotes the race, not the country.
Q: Why should Siam be considered a better name than Thailand?
A: "Siam" derives from the archaic word "sam", which means arable land. In Khmer and Mon, that is "siem", as in Siem Reap. In Burmese, that is "shan", as in Shan State, and in Japanese, that is "shamuro".
Astrologically speaking, the initial "s" as in Siam, is considered more auspicious for the country than the initial "th", as in Thailand, which sounds like "Taiwan" to Westerners.
Q: In business, the word Siam is not considered very fortunate. Most businessmen would pick "Thai" instead of "Siam" if they decided to add either word to their corporate names.
A: That is not quite correct. What about Siam Paragon, Siam Square, Siam Commercial Bank and Siam Cement? All those firms were known to be very prosperous, though people superstitiously circumvented this by saying "Thai Phanich" to refer to the bank or "Poon Yai" to refer to the cement firm in Thai.
Q: How could the renaming of the country possibly help address today's polarized politics in which, for instance, people are divided into "yellow" and "red"?
A: Political problems can by no means be resolved just by renaming the country. But such things could be a stepping stone toward political reconciliation. It could pave way for peaceful co-existence and wholehearted recognition of social diversities among all people of this country.
Q: Would the people eventually accept such changes to the country's name?
A: Some people would never care and ask "what difference does it make? A country is a country, no matter what name". They would not be able to tell Siam from Thailand, given 70 years of having been accustomed to the latter name.
It might take a long time for them to learn and understand history as well as to go for the first, easy step toward national harmony and reconciliation. Source
Posted by သဿတ္မန္ at 4:23 AM 0 comments
6/26/2010
စာရင္းလိမ္ စီးပြားေရးစနစ္
ေအာင္ေက်ာ္ခင္ / ၂၃ ဇြန္ ၂၀၁၀
ျမန္မာစစ္အစုိးရရဲ႕ ဆုိရွယ္လစ္စီးပြားေရးနဲ႔ ေစ်းကြက္စီးပြားေရးဟာ စာရင္းလိမ္ျပတဲ့ေနရာမွာ တူတယ္။ အထက္ကအာဏာပုိင္ကုိ အၿမဲတမ္းေၾကာက္ရတဲ့စနစ္မွာ အထက္လူႀကီးေက်နပ္ေအာင္ စာရင္းလိမ္ျပတာဟာ ဓေလ့ထုံးစံလုိ ျဖစ္ေနၿပီ။ ေက်းလက္ကုိဆင္းၿပီး စာတမ္းေကာက္ရင္လည္း အခ်က္အလက္ကုိ အမွန္အတုိင္း မွတ္တမ္းမတင္ဘဲ အထက္လူႀကီးႀကိဳက္ေအာင္ ေရးၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စစ္အစုိးရ စာရင္းအင္းဌာနက အခ်က္အလက္ေတြဟာ မမွန္ဘူးလုိ႔ ၀ါရင့္အရာထမ္းတဦးက ေျပာဖူးတယ္။
အာဏာရွင္ေန၀င္းအႀကိဳက္လုိက္ၿပီး ေအာက္ေျခက စာရင္းလိမ္ျပတယ္။ စာရင္းလိမ္ျပရင္း ၁၉၈၇ မွာ အဆင္းရဲဆုံးႏုိင္ငံ ျဖစ္သြားတယ္။ အဆင္းရဲဆုံးႏုိင္ငံအျဖစ္ သတ္မွတ္ခံရရင္ ႏုိင္ငံျခားအေႂကြးမွာ အတုိးဆပ္စရာမလုိတဲ့အတြက္ အဆင္းရဲဆုံး ႏုိင္ငံအျဖစ္ သတ္မွတ္ေပးဖုိ႔ မဆလစစ္အစုိးရက ကုလသမဂၢမွာ ေလွ်ာက္ထားတယ္။ အဆင္းရဲဆုံးစာရင္း၀င္ျဖစ္ဖုိ႔ လုိအပ္တဲ့ အခ်က္ေတြထဲမွာ စာတတ္သူ လူႀကီးဦးေရ နည္းဖုိ႔လုိတယ္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းပညာေရးေၾကာင့္ ျမန္မာျပည္မွာ စာတတ္သူမ်ားေတာ့ အဆင္းရဲဆုံးႏုိင္ငံ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးေပါ့။ ဒါေပမယ့္ စာရင္းလိမ္၀ိဇၨာ မဆလစစ္အစုိးရက စာတတ္သူ အလြန္နည္းေၾကာင္း စာရင္းလိမ္ျပႏုိင္တဲ့အတြက္ အဆင္းရဲဆုံးႏုိင္ငံ စာရင္း၀င္ျဖစ္သြားတယ္။
၁၉၆၂ မွာ စစ္အာဏာသိမ္းကတည္းက ကလိမ္ေစ့ျငမ္းဆင္လာတာမုိ႔ အခုဆုိရင္ စာရင္းလိမ္စီးပြားေရးသက္တမ္းဟာ (၄၈) ႏွစ္ ရွိသြားၿပီ။ စာရင္းဇယားေတြကုိ ကလိမ္ကလည္လုပ္လြန္းတဲ့အတြက္ ျမန္မာ့စီးပြားေရးကုိ ေလ့လာသူအလြန္နည္းတယ္။ တုိင္းျပည္အ၀င္အထြက္ ခက္ခဲရတဲ့အထဲ စာရင္းလိမ္ကုိ ေလ့လာရျပန္ေတာ့ သိပ္စိတ္မရွည္ေတာ့ဘူးေပါ့။ ဒါေတာင္ လြန္ခဲ့တဲ့ ေမလနဲ႔ ဇြန္လအေစာပုိင္းက ျမန္မာ့စီးပြားေရးစာတမ္း (၂) ေစာင္ ထြက္လာေသးတယ္။ ၀ါရွင္တန္အေျခစုိက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး သုေတသနဌာန United States Institute of Peace က ျမန္မာ့စီးပြားေရးအထူးအစီရင္ခံစာကုိ ေမလမွာ ထုတ္ေ၀တယ္။ ေရးသူဟာ ၀ါရင့္သုေတသီ Lex Rieffel ဆုိသူျဖစ္တယ္။ အႏွစ္ (၆၀) ေလာက္ တုိးတက္မႈ ဆိတ္သုဥ္းေနတဲ့ ျမန္မာ့စီးပြားေရးကုိ သုံးသပ္ထားတာပါပဲ။
ေတာင္ကုိရီးယား၊ ထုိင္၀မ္နဲ႔ အင္ဒုိနီးရွားမွာ အာဏာရွင္အစုိးရလက္ထက္ စီးပြားေရးတုိးတက္လာလုိ႔ ကုိယ့္နည္းကုိယ့္ဟန္နဲ႔ ဒီမုိကေရစီအသြင္ကူးေျပာင္းႏုိင္ၾကေပမယ့္ ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ စစ္အစုိးရဟာ စီးပြားေရးတုိးတက္ဖြံ႔ၿဖိဳးေအာင္ မလုပ္ႏုိင္တာေၾကာင့္ သူမ်ားႏုိင္ငံလုိ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးလုိ႔ Lex Rieffel က ဆုိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပထမဆုံးအုပ္ခ်ဳပ္ေရး ေကာင္းမြန္ဖုိ႔သာ အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ အသုိင္းအ၀ုိင္းက တုိက္တြန္းရမယ္လုိ႔ဆုိတယ္။ တုိင္းျပည္ တုိးတက္ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးမွာ ပုဂၢလိက လုပ္ငန္းက႑ဟာ အဓိကက်ေပမယ့္ ေနရာတကာခ်ဳပ္ကုိင္တဲ့ နအဖဟာ ေကာင္းမြန္တဲ့ ပုဂၢလိကက႑ ရွင္သန္ႀကီးထြားလာေအာင္ ဘယ္လုိလုပ္ရမွန္းမသိ ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အစုိးရအဖြဲ႔အစည္းထဲမွာ လုပ္ရည္ကုိင္ရည္ ရွိလာၿပီး ခ်ဳပ္ခ်ယ္ကန္႔သတ္မႈေတြကုိ ႐ုပ္သိမ္းမွသာလွ်င္ ျမန္မာ့စီးပြားေရးအလားအလာ ေကာင္းမွာျဖစ္ေၾကာင္း ၂၀၁၀ ျမန္မာ့စီးပြားေရးအထူးစာတမ္းမွာ ေဖာ္ျပထားတယ္။
ျမန္မာ့စီးပြားေရးေစာင့္ၾကည့္ေရးအဖြဲ႔ အေျခစုိက္တဲ့ ၾသစေၾတးလ်ႏုိင္ငံ ဆစ္ဒနီၿမိဳ႕ Macquarie တကၠသုိလ္ ေဘာဂေဗဒဌာန ပါေမာကၡ Sean Turnell ကေတာ့ နအဖရဲ႕ ကလိမ္ၿခံဳေစာင္ကုိ ဖယ္ရွားၿပီး အတြင္းသ႐ုပ္ကုိ ေလ့လာထားတဲ့စာတမ္းကုိ မီးေမာင္းထုိးျပတာပါပဲ။ ျမန္မာ့စီးပြားေရး (၁၀) ရာခုိင္ႏႈန္းနဲ႔ (၁၄) ရာခုိင္ႏႈန္းအၾကား တုိးတက္တယ္ဆုိတဲ့ နအဖစာရင္းလိမ္ကုိ အရင္ဆုံးေျဖရွင္းထားတယ္။ စီးပြားေရး တုိးတက္ဖြံ႔ၿဖိဳးလာရင္ ေလာင္စာစြမ္းအင္သုံးစြဲမႈကလည္း တုိးပြားလာတာသဘာ၀ပါ။ ဒါေပမယ့္ ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ နအဖရဲ႕ စီးပြားေရးတုိးတက္မႈႏႈန္းထား ျမင့္မားေနၿပီး ဓာတ္ဆီနဲ႔ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားသုံးစြဲမႈႏႈန္းက အလြန္နိမ့္က်ေနတာေၾကာင့္ စာရင္းလိမ္တုိးတက္မႈျဖစ္တာ ထင္ရွားတယ္တဲ့။
စစ္အစုိးရရဲ႕ စာရင္းလိမ့္ဓေလ့ေၾကာင့္ ျမန္မာ့စီးပြားေရးတုိးတက္မႈႏႈန္းကုိ ခန္႔မွန္းရတာဟာ အလြန္ခက္တယ္။ Sean Turnell
ကေတာ့ အေၾကာင္းသိမုိ႔ စီးပြားေရးတုိးတက္မႈႏႈန္းဟာ (၂) သို႔မဟုတ္ (၃) ရာခုိင္ႏႈန္းေလာက္ပဲ ရွိႏုိင္တယ္လုိ႔ တြက္ျပတယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံသားတဦးရဲ႕ တႏွစ္ထုတ္လုပ္မႈဟာ (၄၃၅) ေဒၚလာသာရွိတာေၾကာင့္ အာဆီယံႏုိင္ငံေတြထဲမွာ အနည္းဆုံးျဖစ္တယ္လုိ႔ဆုိတယ္။ သဘာ၀ဓာတ္ေငြ႔ေရာင္းလုိ႔ရတဲ့ေငြေတြကုိ တုိင္းျပည္တုိးတက္ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးအတြက္ အသုံးမျပဳတာကုိလည္း အစီရင္ခံစာ (၂) ခုစလုံးက ေထာက္ျပတယ္။ ဓာတ္ေငြ႔ေရာင္းလုိ႔ရတဲ့ေငြကုိ ႏုိင္ငံ့ေငြစာရင္းမွာ အကုန္လုံး ေဖာ္ျပထားတာမဟုတ္ပါဘူး။ ျပည္တြင္းမွာ စာရင္းလိမ္ျပၿပီး ဓာတ္ေငြ႔ကရတဲ့ ေငြအေတာ္မ်ားမ်ား ႏုိင္ငံျခားဘဏ္ေတြမွာ အမည္အမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ အပ္ႏွံထားတယ္လုိ႔ဆုိတယ္။
စာရင္းလိမ္စီးပြားေရးစနစ္မွာ ႏုိင္ငံျခားကုမၸဏီေတြ မ်က္စိက်ေနတာဟာ သဘာ၀သယံဇာတ ထုတ္ယူတဲ့ လုပ္ငန္းျဖစ္တယ္။ ႏုိင္ငံျခားအရင္းအႏွီးနဲ႔ အတတ္ပညာနဲ႔ အလုပ္သမားေတြ ၀င္လာၾကၿပီး ဓာတ္ေငြ၊ ဓာတ္သတၱဳ၊ ေရနံ၊ ေက်ာက္မ်က္၊ ေရအားလွ်ပ္စစ္ စတာေတြကုိ ထုတ္ယူၾကတာဟာ ျမန္မာျပည္သားေတြ အက်ဳိးမခံစားရပါဘူး။ အဂၤလိပ္ကုိလုိနီေခတ္က အတုိင္းပါပဲ။ အဂၤလိပ္ေနရာမွာ စစ္ဗိုလ္ကုိ အစားထုိးၾကည့္လုိက္ရင္ ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္းေပၚထြက္လာတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဂၤလိပ္ဟာ ျမန္မာစစ္ဗိုလ္လုိ ဒုိ႔တာ၀န္အေရးေတြနဲ႔ လိမ္ညာေနတာမဟုတ္ေတာ့ ျမန္မာေတြ မစားရမွန္းသိတယ္။ နအဖကေတာ့ သဘာ၀သယံဇာတကုိ ႏုိင္ငံျခားေရာင္းစားၿပီး အိတ္ထဲထည့္တာကုိ စာရင္းလိမ္ထားေတာ့ ျပည္သူေတြအဖုိ႔ မစားရ၀ခမန္း ျဖစ္ကုန္တာေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ တ႐ုတ္၊ ျပင္သစ္၊ ထုိင္းနဲ႔ ေတာင္ကုိရီးယားကုမၸဏီေတြ သယံဇာတ ထုတ္ယူေနတာဟာ ျမန္မာ့အနာဂတ္အတြက္ မေကာင္းတဲ့ အလားအလာပဲျဖစ္တယ္။
စာရင္းလိမ္စနစ္နဲ႔ အစုိးရေႏွာင့္ယွက္မႈကင္းတဲ့ ေကာက္ပဲသီးႏွံက႑မွာ ေအာင္ျမင္ေနပုံကုိလည္း Sean Turnell က ေဖာ္ျပထားတယ္။ ၂၀၀၉/၂၀၁၀ ဘ႑ာေရးႏွစ္မွာ ျမန္မာျပည္ထြက္ပဲမ်ဳိးစုံ (၈၄) ရာခုိင္ႏႈန္းကုိ အိႏၵိယက ၀ယ္သြားတယ္။ တ႐ုတ္ျပည္ကုိလည္း နယ္စပ္လမ္းေၾကာင္းက တင္ပုိ႔တယ္။ အိႏၵိယနဲ႔တ႐ုတ္မွာ ပဲအထြက္နည္းသြားတာဟာ ျမန္မာအတြက္ အခြင့္အလမ္းျဖစ္တယ္။ စစ္အစုိးရ ၀င္မ႐ႈပ္မခ်င္း ပဲေရာင္းလုိ႔ ေကာင္းေနမယ့္ပံုပါပဲ။ တခ်ိန္က ကမာၻေပၚမွာ အမ်ားဆုံးတင္ပုိ႔ခဲ့တဲ့ ဆန္လုပ္ငန္းဟာ စစ္အစုိးရ ၀င္႐ႈပ္လုိက္တဲ့ေနာက္ပုိင္း ေစ်းကြက္ေပ်ာက္ၿပီး ဆန္ကြဲတင္ပုိ႔ခဲ့တဲ့အဆင့္ ျဖစ္သြားတယ္။
ႏုိင္ငံျခား၀င္ေငြအမ်ားဆုံးက သဘာ၀ဓာတ္ေငြ႔၊ ဒုတိယအမ်ားဆုံးက ပဲမ်ဳိးစုံ၊ တတိယက ကၽြန္းသစ္နဲ႔ သစ္မာျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပဲလုပ္ငန္းထဲမွာ နအဖအသုိင္းအ၀ုိင္းက ပုဂၢိဳလ္ေတြ ပါေနမွာ ေသခ်ာတယ္။ အ၀တ္အထည္လုပ္ငန္းက စတုတၳ၀င္ေငြ အမ်ားဆုံးျဖစ္ၿပီး ဆန္က နံပါတ္ (၅) အဆင့္က လုိက္ေနတယ္။ အ၀တ္အထည္ကုိ ဂ်ပန္နဲ႔ဥေရာပကုိ တင္ပုိ႔တယ္။ ကၽြန္းသစ္နဲ႔ သစ္မာတင္ပုိ႔တာဟာ ေငြရေပမယ့္ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ ပ်က္စီးေစတဲ့အတြက္ ေဒသခံလူ႔အဖြဲ႔အစည္းကုိ ထိခုိက္နစ္နာေစတယ္။ သစ္နဲ႔ေက်ာက္မ်က္ကုိ တ႐ုတ္ျပည္က အမ်ားဆုံး၀ယ္ယူတယ္။ ျမန္မာျပည္ကုိ စားသုံးကုန္ပစၥည္း အမ်ားဆုံးေရာင္းခ်ေနသူဟာ တ႐ုတ္၊ ထုိင္းနဲ႔၊ စင္ကာပူျဖစ္တယ္။
၁၉၆၂ မွာ စစ္အစိုးရတက္လာၿပီး စာရင္းလိမ္စီးပြားေရးစနစ္ စတင္က်င့္သုံးခ်ိန္ကစၿပီး လက္ရွိ စစ္အစိုးရလက္ထက္အထိ ေပးဆပ္စရာရွိတဲ့ ႏုိင္ငံျခားအေႂကြးဟာ အေမရိကန္ေဒၚလာ သန္း (၈,၁၀၀) ရွိတဲ့အတြက္ ႏုိင္ငံလုံးဆုိင္ရာ ထုတ္လုပ္မႈရဲ႕ (၃၀) ရာခုိင္ႏႈန္းဟာ အေႂကြးျဖစ္ေၾကာင္း Sean Turnel က တြက္ျပထားတယ္။ မဆလေခတ္က ေႂကြးေဟာင္းက သန္း (၃,၅၉၄) ရွိၿပီး ေႂကြးသစ္က သန္း (၄,၅၀၆) ရွိတယ္။ ေႂကြးေဟာင္းမွာ ဂ်ပန္ကုိ ေဒၚလာသန္း (၂,၂၀၀)၊ ဂ်ာမဏီကုိ သန္း (၃၅၀)၊ အာရွဖြ႔ံၿဖိဳးေရးဘဏ္ (ေအဒီဘီ) ကုိ သန္း (၃၂၅)၊ ကမာၻ႔ဘဏ္ကုိ သန္း (၇၁၉) ေပးစရာရွိတယ္။ အေႂကြးမဆပ္ႏုိင္လုိ႔ ေနာက္ထပ္မေခ်းတာျဖစ္တယ္။ ေႂကြးသစ္ထဲမွာေတာ့ တ႐ုတ္က အမ်ားဆုံးျဖစ္မွာ ေသခ်ာတယ္။ နအဖမွာ ေဒၚလာေငြလက္က်န္ ေဒၚလာသန္း (၅,၀၀၀) ေက်ာ္ ရွိရဲ႕သားနဲ႔ မဆလေႂကြးေဟာင္းကုိ မဆပ္တာပါ။
ဗိုလ္ေန၀င္းဦးေဆာင္တဲ့ မဆလအစုိးရရဲ႕ ႏုိင္ငံျခားအေႂကြးေတြကုိ ေနာက္တက္တဲ့ ဗိုလ္သန္းေရႊဦးေဆာင္တဲ့ နအဖအစုိးရက မဆပ္တဲ့သေဘာျဖစ္ေနတယ္။ ေႂကြးေဟာင္းေတြကုိမဆပ္လုိ႔ ျမန္မာအစုိးရကုိ ေအဒီဘီနဲ႔ကမာၻ႔ဘဏ္က ေငြေခ်းဖုိ႔ မစဥ္းစားတာပါ။ တကယ္ေတာ့ ဘဏ္ (၂) ခုကုိ ဆပ္ရမယ့္အေႂကြးက ေဒၚလာသန္း (၁၀၄၄) သန္းသာရွိလုိ႔ နအဖအုပ္စု ခုိးထားတဲ့ ေငြေလာက္ မမ်ားပါဘူး။ ေနာက္တင္တဲ့အေႂကြးသစ္ဟာ တ႐ုတ္ကုိဆပ္ရမွာျဖစ္လုိ႔ မဆပ္ႏုိင္ရင္ တ႐ုတ္အလုိက် လုိက္ေလ်ာဖုိ႔သာ ရွိပါေတာ့တယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ စစ္ေခါင္းေဆာင္ေတြ ႀကီးစုိးေနသမွ် စာရင္းလိမ္စီးပြားေရးအဆင့္ထက္ပုိၿပီး တုိးတက္စရာအလားအလာမရွိေၾကာင္း သုံးသပ္ထားတာကုိ ေတြ႔ရပါတယ္။ Source
4/02/2008
ဒါဆိုရင္ ဘာေတြျပင္ဆင္ၾကရမလဲ (5)
• ျပည္သူေတြဟာ SPDC ရဲ့ အတြင္း သ႐ုပ္မွန္ကို သိဖို႕လိုတယ္။
• ျပည္သူေတြဟာ SPDC တဇြတ္ထိုးလုပ္ေနတဲ့ Road Map ရဲ့ ေနာက္ဆက္တြဲအက်ိဳးဆက္၊ အမ်ိဳးသားညီလာခံရဲ့ အားနည္းခ်က္၊ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒရဲ့ အားနည္းခ်က္၊ ျပည္သူ႕ဆႏၵခံယူပြဲရဲ့ အားနည္းခ်က္ေတြကို သိ႐ွိဖို႕လိုတယ္။
• ျပည္သူမ်ား လူထုတိုက္ပြဲ ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ တာဝန္ယူပါဝင္လာႏိုင္ေအာင္ ႏိႈးေဆာ္ဖို႕လိုတယ္။
• ျပည္သူမ်ား ပူးေပါင္းပါဝင္လာႏိုင္ေအာင္ သတၲိျပဖို႕လိုတယ္။
ဒါေၾကာင့္
- ျပည္သူေတြကို တဦးခ်င္းျဖစ္ျဖစ္၊ တစ္ဖြဲ႕ခ်င္းျဖစ္ျဖစ္၊ ေဒသတစ္ခုလံုးကိုျဖစ္ျဖစ္ ေဆြးေႏြးအသိပညာ ဖလွယ္ၾကပါ။
- မွ်ေဝၾကပါ။
ဒီေမလမွာ က်င္းပမဲ့ စစ္အစိုးရရဲ့ လူထုဆႏၵခံယူပြဲဟာ စစ္အာဏာ႐ွင္ အသက္႐ွည္ေအာင္ ဥပေဒေဘာင္ကေန ႀကိဳးစားေနျခင္း ျဖစ္တဲ့အတြက္
- ဒီဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒကို ျပန္သံုးသပ္ရင္
ျပည္သူလူထုအက်ိဳးအတြက္ မျဖစ္ပါ
စစ္တပ္အက်ိဳးအတြက္သာ ျဖစ္ခဲ့တယ္။
ဒါေၾကာင့္ ျပည္သူေတြ မဲ႐ံုကိုသြားၿပီး ကန္႕ကြက္မဲ ( X ) သြားေပးၾကပါ။
ျပည္သူတို႕ ( X ) သြားေပးၾကပါ။
နအဖ/စစ္အာဏာ႐ွင္ေရးတဲ့ဖြဲ႕စည္းပံုကို
( X ) သြားေပးၾကပါ။
Posted by သဿတ္မန္ at 8:28 AM 0 comments
Labels: Analysis
SPDC စစ္အာဏာ႐ွင္ေအာက္မွ ျပည္သူ႕ဘဝ (4)
2007 ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ ေ႐ႊဝါေရာင္လႈပ္႐ွားမႈၿပီးေနာက္ပိုင္းမွာ SPDC စစ္အုပ္ခ်ဳပ္မႈဟာ ပိုမိုတင္းက်ပ္လာခဲ့တယ္။ ျပည္သူလူထုမ်ား အေနနဲ႕
1. ႏိုင္ငံေရးအၾကပ္အတည္းအျဖစ္ -
ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ား ပိတ္ပင္ခံရျခင္း၊ ဖ်က္သိမ္းခံရျခင္း၊ ဖမ္းဆီးအေရးယူျခင္း၊ ျပည္သူ႕ကိုယ္စားလွယ္မ်ားကို အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျပ၍ ဖိအားေပးႏႈတ္ထြက္ေစျခင္း၊ အသိအမွတ္မျပဳျခင္း။
2. တိုင္းရင္းသားသေဘာထားအေပၚ အၾကပ္အတည္း -
တိုင္းရင္းသားအခြင့္အေရးမ်ားကို အသိအမွတ္မျပဳျခင္း၊ ပိတ္ပင္ျခင္း၊ နယ္စပ္ေဒသမ်ား စစ္ဆင္ေရးျပဳလုပ္ျခင္း၊ တိုင္းရင္းသားေဒသမ်ားတြင္ ျပည္သူလူထုပိုင္ လယ္ယာေျမသိမ္းကာ စစ္တပ္တိုးခ်ဲ႕ျခင္း
3. စီးပြားေရးအၾကပ္အတည္း (စားဝတ္ေနေရးႏွင့္ လူမႈေရးအခက္အခဲ)
အလုပ္လက္မဲ့ မ်ားလာျခင္း၊ နယ္စပ္ျဖတ္ေက်ာ္ အလုပ္လုပ္သူဦးေရ မ်ားလာျခင္း၊ ကုန္ေစ်းႏႈန္း အဆမတန္ ျမင့္မားျခင္း၊ က်န္းမာေရးေစာင့္ေ႐ွာက္မႈ နိမ့္က်ျခင္း၊ ပညာေရးအဆင့္ နိမ့္က်ျခင္း၊ စရိတ္ႀကီးမားျခင္း၊ စနစ္မတည္ၿငိမ္ျခင္း စသည္တို႕ကို ပိုမိုခံစားလာခဲ့ၾကရပါတယ္။
ဒါ့အျပင္ SPDC စစ္အာဏာ႐ွင္တို႕ဟာ ေအာက္ပါအၾကပ္အတည္းနဲ႕လည္း ရင္ဆိုင္ေနရတယ္။
ကေလးစစ္သားခိုင္းေစမႈ၊ တိုင္းရင္းသားမ်ားအား လူမ်ိဳးတံုး သတ္ျဖတ္မႈ၊ စစ္ဆင္ေရး၊ ေ႐ွ႕တန္းမ်ားတြင္ အမ်ိဳးသမီးမ်ားကို အဓမၼျပဳက်င့္မႈ၊ လူ႕အခြင့္အေရးခ်ိဳးေဖာက္မႈ၊ မူးယစ္ေဆးဝါး ထုတ္လုပ္ေရာင္းဝယ္ေဖာက္ကားမႈ၊ ျပည္သူလူထုပိုင္ ဥယ်ာဥ္ၿခံေျမ၊ ေငြေၾကး၊ ပစၥည္းမ်ားကို မတရားသိမ္းယူမႈ၊ 1988 လူထုမ်ားအား အဓမၼ သတ္ျဖတ္မႈ၊ 2003 ခုႏွစ္ ေမလ 30 ရက္ေန႕ ဒီပဲယင္းလူသတ္မႈ၊ 2007 ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလမွာ ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ား ၿငိမ္းခ်မ္းစြာဆႏၵျပမႈကို အၾကမ္းဖက္ႏွိမ္ႏွင္း၊ ရဟန္း႐ွင္ႏွင့္ လူအမ်ားအျပား ေသဆံုးၾကရမႈ စသည္တို႕ကိုလည္း က်ဴးလြန္ေနတဲ့အတြက္ ရဟန္း႐ွင္ ျပည္သူတရပ္လံုးမွာ မခံမရပ္ႏိုင္သည့္အျပင္ ႏိုင္ငံတကာမွလည္း ကုလသမဂၢ ညီလာခံမွာ ေဆြးေႏြးခဲ့ရတယ္။ အမ်ိဳးသား လံုၿခံဳေရးေကာင္စီ UNSC မွာ အစီအစဥ္တစ္ခုအေနနဲ႕ တင္ျပေဆြးေႏြးၿပီး အဖြဲ႕ဝင္ 15 ႏိုင္ငံ အားလံုးက သေဘာတူညီမႈရ႐ွိၿပီး အထူးကိုယ္စားလွယ္ မစၥတာဂမ္ဘာရီကို ေအာက္တိုဘာလနဲ႕ ႏိုဝင္ဘာလအတြင္း (၂) ႀကိမ္ လာေရာက္ ေဆြးေႏြး ေစခဲ့ရတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕အဖြဲ႕အစည္းမ်ားဟာ SPDC အစိုးရအား ႏိုင္ငံတကာ တရား႐ံုးမွာ တရားစြဲဆိုရန္ စီစဥ္ေနပါတယ္။
ယခု မိမိတို႕ရဲ့ ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ့ အေရးကိစၥဟာ ကမၻာ့အေရးကိစၥ တစ္စိတ္တစ္ပိုင္း ျဖစ္ေနၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ SPDC ရဲ့ စစ္အာဏာ႐ွင္စနစ္ ျဖဳတ္ခ်ေရးမွာ
- ရဟန္းသံဃာ၊ ျပည္သူလူထုတစ္ရပ္လံုး ႏိုးၾကားေနၾကၿပီ
- ႏိုင္ငံေရးပါတီ၊ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္အဖြဲ႕အစည္းအားလံုး စုစည္းေနၾကၿပီ
- ႏိုင္ငံတကာအင္အားစုမ်ားကလည္း စာနာနားလည္ႀကၿပီး ပူးေပါင္းပါဝင္ေနၾကၿပီ ဆိုေတာ့ ေ႐ွ႕တစ္လွမ္းလွမ္းကာ တိုက္ပြဲအ႐ွိန္ျမွင့္ႀကဖို႕ပါပဲ။
SPDC က ကမန္းကတန္းျပဳလုပ္ေသာ ျပည္သူ႕ဆႏၵခံယူပြဲအေပၚ သံုးသပ္ခ်က္
SPDC စစ္အုပ္စုဟာ စစ္အာဏာနဲ႕ တရားဝင္အုပ္ခ်ဳပ္ႏိုင္ဖို႕အတြက္ 2008 ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္ဝါရီလ 9 ရက္ေန႕မွာ အမိန္႕ေၾကျငာစာအမွတ္ 1/2008 နဲ႕ ျပည္သူ႕ဆႏၵခံယူပြဲ၊ အမိန္႕ေၾကျငာစာအမွတ္ 2/2008 နဲ႕ 2010 ခုႏွစ္မွာ အေထြေထြေ႐ြးေကာက္ပြဲ က်င္းပေပးမယ္။ 2008 ခုႏွစ္ ေဖာ္ေဖာ္ဝါရီလ 26 ရက္ေန႕မွာ အမိန္႕ေၾကျငာစာအမွတ္ 3/200 နဲ႕ ျပည္သူ႕ဆႏၵခံယူပြဲေကာ္မီ႐ွင္ဖြဲ႕စည္းျခင္း၊ ျပည္သူ႕ဆႏၵခံယူပြဲ နည္းဥပေဒကို ထုတ္ျပန္ခဲ့တယ္။ ဒီအမိန္႕ေၾကျငာစာကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ ေအာက္ပါအားနည္းခ်က္မ်ားကို ေတြ႕ရပါမယ္။
(၁) 1/2008 ႏွင့္ 2/2008 ဟာ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒေရးဆြဲျခင္း မၿပီးခင္မွာ ကမန္းကတန္း ထုတ္ျပန္ရျခင္း။
(၂) ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒကို ျပည္သူ႕ဆႏၵေထာက္ခံ/ ကန္႕ကြက္ မေသခ်ာသည့္တိုင္ေအာင္ 2010 ခုႏွစ္မွာ အေထြေထြေ႐ြးေကာက္ပြဲလုပ္မည္ဟု ႀကိဳတင္ထုတ္ျပန္ထားျခင္း၊ ( ဒီအခ်က္ဟာ ႐ႉံးလည္းႏိုင္ေအာင္ လုပ္ရမည္ ဆိုသည့္ ရည္႐ြယ္ခ်က္ ႐ွိၿပီးသား ျဖစ္တယ္။)
(၃) ျပည္သူအမ်ားဟာ ဒီဖြဲ႕စည္းပံုအေပၚ အခ်ိန္လံုေလာက္စြာ စဥ္းစား၊ ေဝဖန္၊ အႀကံျပဳ ေထာက္ျပႏိုင္ခြင့္ မ႐ွိျခင္း။
(၄) ျပည္သူအမ်ား ပူးေပါင္းပါဝင္ႏိုင္မည့္ အမိန္႕ေၾကျငာစာအမွတ္ 5/96 ဥပေဒကို မ႐ုပ္သိမ္းေသးျခင္း။
(၅) ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ ေရးဆြဲေရးအဖြဲ႕ဝင္ (၅၄) ဦးတြင္၄င္း၊ ျပည္သူ႕ဆႏၵခံယူပြဲ ေကာ္မီ႐ွင္ (၄၅) ဦးတြင္၄င္း တိုင္းရင္းသားျပည္သူမ်ား ေလးစားထိုက္ေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ား ပါဝင္မႈ မ႐ွိျခင္း။
(၆) ႏိုင္ငံတကာ ျပည္သူ႕ဆႏၵခံယူပြဲမ်ား၏ စံႏႈန္းမ်ားႏွင့္ မကိုက္ညီျခင္း
စသည့္ အခ်က္ကို ေထာက္ၾကည့္လွ်င္ ဒီျပည္သူ႕ဆႏၵခံယူပြဲဟာ SPDC စစ္အာဏာ႐ွင္တို႕ လံုးဝ (လံုးဝ) အႏိုင္ရေအာင္ အပိုင္ခ်ည္ပြဲျဖစ္တယ္။ ဒီျပည္သူ႕ဆႏၵခံယူပြဲဟာ SPDC စစ္အာဏာ႐ွင္ သက္ဆိုး႐ွည္ေစမည့္ ဖြဲ႕စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံု အေျခခံဥပေဒသာ အတည္ျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ -
- ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးေရးလမ္းေၾကာင္းမ်ား ပိတ္သြားမယ္။
- NLD အပါအဝင္ ႏိုင္ငံေရးပါတီအဖြဲ႕အစည္းမ်ား အလိုအေလ်ာက္ ပယ္ၿပီးသား ျဖစ္ေအာင္ လုပ္သြားမယ္။ (၁၉၉၀ ေ႐ြးေကာက္ပြဲရလာဒ္ ဖ်က္သိမ္းခံရမယ္။)
- ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရယူထားတဲ့ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္အဖြဲ႕အစည္းမ်ားရဲ့ ႀကိဳတင္ရည္မွန္းထားတဲ့ သံုးပြင့္ဆိုင္ ႏိုင္ငံေရးအရ ေျဖ႐ွင္းျခင္း အဓိပၸါယ္မဲ့သြားမယ္။ SPDC အလိုက် စီစဥ္ၿပီးသားအကြက္သို႕ ဝင္သြားရေတာ့မယ္။
- ႏိုင္ငံတကာရဲ့ အသိမွတ္ျပဳမႈ အထိုက္အေလ်ာက္ ရ႐ွိလာလိမ့္မယ္။ (တ႐ုတ္၊ အႏၵိယ၊ ထိုင္းႏွင့္ အျခားႏိုင္ငံမ်ား)
ဒါေၾကာင့္ ဒီဆႏၵခံယူပြဲကို ေ႐ႊ႕ဆိုင္းသြားေအာင္၊ ပ်က္သြားေအာင္ ပါတီႏိုင္ငံေရး အဖြဲ႕အစည္းမ်ား ရဲရဲေ႐ွ႕ေဆာင္ကာ ျပဳလုပ္သင့္ပါသည္။
Posted by သဿတ္မန္ at 8:25 AM 0 comments
Labels: Analysis
လြပ္လပ္ေရးရၿပီးကာလ တိုင္းရင္းသားျပည္သူတို႕၏ လက္နက္ကိုင္တိုက္ပြဲ အသြင္သ႑ာန္မ်ားႏွင့္ လူထုတိုက္ပြဲ လႈပ္႐ွားမႈ အသြင္သ႑ာန္မ်ား (3)
အက်ဥ္းခ်ဳပ္အေနနဲ႕ တိုင္းရင္းသားေတြ လက္နက္ကိုင္လမ္းစဥ္ကို စတင္အေကာင္အထည္ေဖာ္ ခဲ့တာေတြကို ေအာက္ပါအတိုင္းေဖာ္ျပထားပါတယ္။
(က) မြန္အမ်ိဳးသားေတြဟာ 1948 ခုႏွစ္ August 19 ရက္ေန႕ (၁၃၁၀ ဝါေခါင္လျပည့္ေန႕) မွာစတင္ၿပီး မြန္အမ်ိဳးသား လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးလမ္းစဥ္ကို စတင္ခဲ့တယ္။
(ခ) ကရင္နီအမ်ိဳးသားေတြဟာ 1948 ခုႏွစ္ August လ 17 ရက္ေန႕မွာ စတင္ၿပီး ကရင္နီအမ်ိဳးသား လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ေရးလမ္းစဥ္ကို စတင္ခဲ့တယ္။ (1957 ခုႏွစ္မွာ KNPP ကို ဖြဲ႕စည္းခဲ့တယ္။)
(ဂ) ကရင္အမ်ိဳးသားေတြဟာ 1949 ခုႏွစ္ January လ 31 ရက္ေန႕ တနလာၤေန႕မွာ နံနက္ 4 း 30 မွာ ကရင္အမ်ိဳးသား လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရး စတင္ခဲ့ပါတယ္။
(ဃ) ပအိုဝ္ အမ်ိဳးသားေတြဟာ 1949 ခုႏွစ္ Decemberလ 11 ရက္ေန႕မွာ ပအိုဝ္အမ်ိဳးသား လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ေရး စတင္ခဲ့တယ္။
(င) သွ်မ္းအမ်ိဳးသားေတြဟာ 1958 ခုႏွစ္ May လ 21 ရက္ေန႕ သွ်မ္းအမ်ိဳးသား လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရး စတင္ခဲ့တယ္။
(စ) ကခ်င္အမ်ိဳးသားေတြဟာ 1961 ခုႏွစ္မွာ KIO ကို ဖြဲ႕စည္းၿပီး ကခ်င္အမ်ိဳးသား လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးကို ျမွင့္တင္ခဲ့တယ္။
(ဆ) ပေလာင္အမ်ိဳးသားေတြဟာ 1963 ခုႏွစ္ January လ 12 ရက္ေန႕မွာ ပေလာင္အမ်ိဳးသား လက္နက္ကိုင္တပ္ဖြဲ႕ PNF ကို ဖြဲ႕စည္းၿပီး ပေလာင္အမ်ိဳးသား လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးကို တိုးျမွင့္ဆင္ႏႊဲခဲ့တယ္။
(ဇ) ကယန္းအမ်ိဳးသားေတြဟာ 1964 ခုႏွစ္ June လ 4 ရက္ေန႕မွာ စတင္ၿပီး ကယန္းအမ်ိဳးသား လက္နက္ကိုင္တိုက္ပြဲကို ဆင္ႏႊဲခဲ့ၾကတယ္။
(စ်) ရခိုင္အမ်ိဳးသားေတြဟာ 1946 မွာ ေတာ္လွန္ေရးစတင္ခဲ့ၿပီး 1967 ခုႏွစ္မွာ ALP ကို စတင္ဖြဲ႕စည္းခဲ့ၾကၿပီး ရခိုင္အမ်ိဳးသား လက္နက္ကိုင္တိုက္ပြဲကို ဆင္ႏႊဲခဲ့တယ္။
တိုင္းရင္းသားမ်ားေတြဟာ မိမိတို႕ကံၾကမၼာ မိမိတို႕ဖန္တီးခြင့္ဆိုတဲ့ ေၾကြးေၾကာ္သံေတြနဲ႕အတူဘဲ တိုင္းရင္းသား အခြင့္အေရး၊ ဒီမိုကေရစီေရးလႈပ္႐ွားမႈ အမ်ိဳးသားႏိုင္ငံေရးတိုက္ပြဲေတြမွာ ဆင္ႏႊဲလာျခင္းနဲ႕အတူဘဲ လူမ်ိဳးေပါင္းစံုပါဝင္တဲ့ ေအာက္ပါအဖြဲ႕အစည္းမ်ားဟာလည္း လက္နက္ကိုင္တိုက္ပြဲမွာ ပါဝင္ဆင္ႏႊဲလာခဲ့တယ္။
- 1947 ခုႏွစ္မွာ သခင္စိုးေခါင္းေဆာင္တဲ့ အလံနီကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၊ 1948 ခုႏွစ္ March လမွာ သခင္သန္းထြန္း ေခါင္းေဆာင္တဲ့ ဗမာျပည္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီဟာလည္း လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရး ဆင္ႏႊဲခဲ့တယ္။
- 1948 ခုႏွစ္ July လမွာ ဗိုလ္ဖိုးကြန္းေခါင္းေဆာင္တဲ့ ျပည္သူ႕ရဲေဘာ္ဟာလည္း လက္နက္ကိုင္တိုက္ပြဲမွာ ပါဝင္ဆင္ႏႊဲလာခဲ့တယ္။
- 1988 ခုႏွစ္ November လမွာ ေက်ာင္းသားလူငယ္အမ်ားစုဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားမ်ား ဒီမိုကရက္တစ္တပ္ဦးကို ဖြဲ႕စည္းခဲ့ၾကၿပီး လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးကို ဆင္ႏႊဲလာခဲ့တယ္။
ထို႕အတူ ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ား၊ လူငယ္မ်ားႏွင့္ ျပည္သူလူထုေတြဟာ ဆင္းရဲက်ပ္တည္းမႈ အမ်ိဳးမ်ိဳးကေန လြတ္ေျမာက္ေရး၊ ၿငိမ္းခ်မ္းသာယာေရး၊ တိုက္တက္ေခတ္မွီေသာ ႏိုင္ငံေတာ္သစ္ တည္ေဆာက္ေရးအတြက္ ဥပေဒေဘာင္အတြင္း လႈပ္႐ွားမႈတိုက္ပြဲအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ တိုက္ပြဲဝင္ေနၾကပါတယ္။
(က) ဘဝရပ္တည္ေရးႏွင့္ စီးပြားေရးၾကပ္တည္းမႈမွ လြတ္ေျမာက္ေရးတိုက္ပြဲ
အလုပ္သမား၊ လယ္သမားလူတန္းစားမ်ား၊ ေက်ာင္းသားလူငယ္မ်ား၊ ႏိုင္ငံဝန္ထမ္းမ်ား စားဝတ္ေနေရး ေျပလည္ဖို႕နဲ႕ ကုန္ေစ်းႏႈန္းက်ဆင္းေရး၊ ဝန္ထမ္းလစာတိုးျမွင့္ေရး၊ အလုပ္လက္မဲ့မ်ား အလုပ္ရ႐ွိေရး၊ ႏိုင္ငံေတာ္မွ ပညာေရးအတြက္ သံုးစြဲေနတဲ့ ပညာေရးအသံုးစရိတ္မ်ား တိုးျမွင့္သံုးစြဲေရး၊ သက္သာေခ်ာင္ခ်ိေရးတိုက္ပြဲ၊ က်န္းမာေရးေစာင့္ေ႐ွာက္မႈ ေကာင္းမြန္စြာရ႐ွိေရး၊ လွ်ပ္စစ္မီး၊ ေရ ရ႐ွိေရး၊ အခြန္ေငြမ်ားေလ်ာ့ေပါေကာက္ခံေရး စတဲ့ ေတာင္းဆိုမႈတိုက္ပြဲေတြဟာ ဘဝရပ္တည္ေရးနဲ႕ စီးပြားေရးၾကပ္တည္းမႈမွ လြတ္ေျမာက္ေရး လႈပ္႐ွားမႈ တိုက္ပြဲအသြင္ သ႑ာန္ေတြျဖစ္တယ္။
(ခ) ဒီမိုကေရစီေရးႏွင့္ လူ႕အခြင့္အေရးတိုက္ပြဲ
ဒီမိုကေရစီေရး၊ လူအခြင့္အေရး၊ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ား လြတ္ေျမာက္ေရး၊ အက်ဥ္းသားမ်ား လူ႕ဂုဏ္သိကၡာ အဆင့္အတန္းႏွင့္အညီ ဆက္ဆံျပဳမူေရး၊ စာေပယဥ္ေက်းမႈမ်ား လြတ္လပ္စြာ သင္ၾကားခြင့္၊ ေဖာ္ထုတ္ခြင့္ရ႐ွိေရး၊ တိုင္းရင္းသားစာေပမ်ားကို အသိအမွတ္ျပဳေရး စတဲ့ေတာင္းဆိုမႈတိုက္ပြဲေတြဟာ ဒီမိုကေရစီေရးႏွင့္ လူ႕အခြင့္အေရး တိုက္ပြဲအသြင္သ႑ာန္ေတြျဖစ္တယ္။
(ဂ) ႏိုင္ငံေရးႏွင့္ အခြင့္အေရးတိုက္ပြဲ
ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးအေျဖ႐ွာေရး၊ ျပည္တြင္းစစ္ရပ္စဲေရး၊ စစ္အာဏာ႐ွင္စနစ္ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းပေပ်ာက္ေရး၊ အမ်ိဳးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရး စတဲ့ ေတာင္းဆိုတိုက္ပြဲေတြဟာ ႏိုင္ငံေရးနဲ႕ အခြင့္အေရး တိုက္ပြဲအသြင္သ႑ာန္ေတြ ျဖစ္ၾကတယ္။
ဒီတိုက္ပြဲ လႈပ္႐ွားမႈေတြဟာ လြတ္လပ္ေရးရၿပီးကတည္းက ဖဆပလ ေခတ္မွာ အ႐ွိန္နည္းခဲ့ေပမဲ့ စစ္အာဏာ႐ွင္ေခတ္မွာ အ႐ွိန္အဟုန္ ျမင့္မား ျပင္းထန္လာခဲ့တယ္။ အက်ဥ္းခ်ဳပ္အျဖစ္သိ႐ွိႏိုင္ေအာင္ ေအာက္ပါအတိုင္း ေဖာ္ျပထားပါတယ္။
- 1958 ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလမွာ အိမ္ေစာင့္အစိုးရကို ကန္႕ကြက္ဆႏၵျပ
- 1960 တ႐ုတ္ျဖဴက်းေက်ာ္မႈ၊ အေမရိကန္သံ႐ုံး ဆႏၵျပ
- 1962 ဂ်ဴလိုင္လ 7 ရက္ေန႕မွာ တကၠသိုလ္သမဂၢ အေဆာက္အအံုကို မိုင္းနဲ႕ၿဖိဳခ်ခဲ့၊ ေက်ာင္းသားမ်ားစြာ ေသဆံုး/ဒဏ္ရာရ။
- 1963 ခုႏွစ္မွာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေက်ာင္းသားဆႏၵျပ
- 1967 ခုႏွစ္ ဂ်ဴလိုင္လမွာ တ႐ုတ္-ဗမာ အေရးအခင္း
- 1967 ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လမွာ ရခိုင္ျပည္နယ္၊ စစ္ေတြၿမိဳ႕မွာ ဆန္ျပႆနာ
- 1969 ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာ 1 ရက္ေန႕မွာ ကြ်န္းဆြယ္အားကစားပြဲ အဓိက႐ုဏ္း
- 1970 ခုႏွစ္မွာ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ေ႐ႊရတုလႈပ္႐ွားမႈ
- 1974 ခုႏွစ္ ဂ်ဴလိုင္လ 6 ရက္ေန႕မွာ အလုပ္သမားအေရးအခင္း၊ သပိတ္ခ်ည္မွ်င္ႏွင့္ အထည္စက္႐ုံ
- 1974 ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလ 5-11 ဦးသန္႕အေရးအခင္း ေက်ာင္းသားအေရးအခင္း
- 1975 ခုႏွစ္ ဂ်ဴလိုင္လ 2 ရက္ေန႕မွာ ေက်ာင္းသားအက်ဥ္းခ်မႈမခံႏိုင္( 6/ 6/ 74 စဥ္ကအဖမ္းခံရစဥ္)
- 1976 ခုႏွစ္ မတ္လ 23 ရက္ေန႕မွာ သခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္းရာျပည့္ အေရးေတာ္ပံု
- 1976 ခုႏွစ္ ဂ်ဴလိုင္လ 20 ရက္ေန႕မွာ ဗိုလ္ႀကီးအုန္းေက်ာ္ျမင့္ႏွင့္အဖြဲ႕ အာဏာသိမ္းဖို႕ႀကံစည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးတင္ဦး သိလ်က္ႏွင့္ ထိန္ခ်န္၊ အေရးယူျခင္းခံရ။
- 1987 ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ 5 ရက္ေန႕မွာ ေငြစကၡဴ တရားမဝင္ေၾကျငာၿပီး သိမ္းဆည္းခဲ့
- 1988 ခုႏွစ္ မတ္လ 12/ 13 ရက္ေန႕မွာ စက္မႈေက်ာင္းသား ဘုန္းေမာ္က်ဆံုး
- 1988 ခုႏွစ္ မတ္လ 17 ရက္ေန႕မွာ တံတားနီအေရးအခင္း
- 1988 ခုႏွစ္ ဇြန္လ 15-20 ေက်ာင္းသားသပိတ္ဆက္ျဖစ္
- 1988 ခုႏွစ္ ဇြန္လ 23 ရက္ေန႕မွာ သပိတ္႐ံုးဖြင့္
- 1988 ခုႏွစ္ ဂ်ဴလိုင္လ 28 ရက္ေန႕မွာ ေ႐ႊတိဂံုေက်ာင္းသား ဆႏၵျပပြဲ
- 1988 ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ 1 ရက္ေန႕မွာ ဗကသ က 8888 အေရးေတာ္ပံုအတြက္ လႈံ႕ေဆာ္ဆႏၵျပ
- 1988 ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ 3 ရက္ေန႕မွာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၌ ျပည္သူမ်ားအ႐ွိန္ယူ၍ စတင္လႈပ္႐ွားလာၾက
- 1988 ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ 8 ရက္ေန႕မွာ အေထြေထြသပိတ္ေပၚေပါက္
- 1988 ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ 11 ရက္ေန႕မွာ စစ္တပ္က စတင္ပစ္ခတ္၊ ဆႏၵျပပြဲဆက္လက္ျဖစ္ေပၚ
- 1988 ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ 12 ရက္ေန႕မွာ စိန္လြင္ျပဳတ္၊ ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္တက္
- 1988 ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ 18 ရက္ေန႕မွာ ဒီမိုကေရစီ လူထုအံုၾကႊမႈ အေရးေတာ္ပံုႀကီးအ႐ွိန္ျမင့္
- 1988 ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ 24 ရက္ေန႕မွာ စစ္ဥပေဒ႐ုပ္သိမ္း
- 1988 ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ 26 ရက္ေန႕မွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ေ႐ႊတိဂံုဘုရား အေ႐ွ႕ဘက္မုခ္တြင္ တရားေဟာ၊ လူ (၅) သိန္းေက်ာ္တက္ေရာက္။
- 1988 ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ 28 ရက္ေန႕မွာ သတၲမႀကိမ္ေျမာက္ ဗကသ ဖြဲ႕ မင္းကိုႏိုင္ဥကၠ႒၊ မကသ ဖြဲ႕ မင္းေဇယ်ာဥကၠ႒။
- 1988 ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ 2 ရက္ေန႕မွာ RIT ေက်ာင္းသားသပိတ္။
- 1988 ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ 6 ရက္ေန႕မွာ ရန္ကုန္ေဆး႐ုံႀကီး အေထြေထြသပိတ္ပြဲျဖစ္ပြား
- 1988 ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ 18 ရက္ေန႕မွာ ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္အစိုးရျပဳတ္က်၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစာေမာင္ အာဏာသိမ္းခဲ့။
- 1990 ၾသဂုတ္လ 8 ရက္ေန႕မွာ သံဃာေတာ္မ်ား ပတၲနိကၠဳဇၨနကံေဆာင္ပြဲ
- 1991 ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလ 10-11 RIT ႏွင့္ ပင္မတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားသပိတ္။
- 1995 ခုႏွစ္ ႏိုဝင္ဘာလ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္စိန္ရတုအထိမ္းအမွတ္ ေက်ာင္းသားလႈပ္႐ွားမႈ
- 1995 ခုႏွစ္ ႏိုဝင္ဘာလမွာ စိန္ရတု က်င္းပ (နဝတႏွင့္အၿပိဳင္ လုပ္ႏိုင္ခဲ့)
- 1996 ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလ 2-9 ရက္ေန႕၊ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားအံုၾကႊမႈ အေရးအခင္း၊ ေက်ာင္းသား ကိုသက္ဦး ေထာင္ဒဏ္ (၅၁) ႏွစ္ က်ခံရ။
- 1997 ခုနွစ္ မတ္လ 16 ရက္ေန႕ မဟာျမတ္မုနိဘုရားႀကီး ဗိုက္ေဖာက္ခံရမႈ အေရးအခင္း
- 2003 ေက်ာက္ဆည္သံဃာေတာ္မ်ားႏွင့္ ကုလားအဓိက႐ုဏ္း
- 2003 ၾသဂုတ္လ 15-25 ဗိုလ္ခင္ၫႊန္႕ႏွင့္ စစ္ေထာက္လွမ္းေရး ဖ်က္သိမ္း
- 2007 ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ - စက္တင္ဘာလ ေ႐ႊဝါေရာင္ လူထုဆႏၵျပပြဲ
Posted by သဿတ္မန္ at 8:22 AM 0 comments
Labels: Analysis
SPDC ရဲ႕ဖြဲစည္းပုံအေျခခံဥပေဒကိုသုံးသပ္ျခင္း (2)
SPDC ရဲ႕ အတုအေယာင္အမ်ဳိးသားညီလာခံမွ ရလာဒ္ကို အေျခခံမူအျဖစ္ခံယူၿပီး ႏုိင္ငံေတာ္ဖြဲ႕စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံု အေျခခံဥပေဒအျဖစ္ျပဳလုပ္ထားတယ္။ ဒါေၾကာင့္ဒီဖြဲ႕စည္းပုံအုပ္ခ်ဳပ္ပုံအေျခခံဥပေဒရဲ႕ အားနည္းခ်က္ကို သိဖို႕လုိတဲ့အတြက္ ဒီဖြဲ႕စည္းပုံအေျခခံ ဥပေဒကို ေအာက္ပါအတိုင္း(သုံးသပ္ဖုိ႕လုိပါတယ္)
(၁) စစ္မွန္ေသာပါတီစုံစနစ္ ဟုတ္ - မဟုတ္ ေလ႕လာဆန္းစစ္ျခင္း။
ႏုိင္ငံေတာ္အၾကီးအကဲႏွင့္ အစုိးရအဖြဲ႕ အႀကီးအကဲ ျဖစ္သည္႕ သမၼတကို -
(က) အထက္လႊတ္ေတာ္(အရပ္သား ျပည္သူ႕ကိုယ္စားလွယ္ ၁၆၈ ဦး ) မွ ဒုတိယသမၼတ တဦး။
(ခ) ေအာက္လႊတ္ေတာ္(အရပ္သား ျပည္သူ႕ကိုယ္စားလွယ္ ၃၃၀ ဦး ) မွ ဒုတိယသမၼတ တဦး။
(ဂ) ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္မွ ေ႐ြးခ်ယ္ေပးလိုက္ေသာ၊ တပ္မေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ (စစ္ဘက္ ကိုယ္စားလွယ္ ၁၆၆ ဦး)မွ ဒုတိယသမၼတ တဦး ၄င္း(၃)ဦးအနက္တဦးဦးကို ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္ (အထက္လႊတ္ေတာ္ႏွင့္ ေအာက္လႊတ္ေတာ္ ႏွစ္ခုေပါင္း)မွ သမၼတအျဖစ္ ေ႐ြးခ်ယ္တင္ေျမွာက္ရမည္။ ဒါ႕အျပင္ စစ္ေရး၊ ႏိုင္ငံေရး၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၊ အေတြ႕အႀကဳံ႐ွိသူျဖစ္ရမည္ စေသာသမၼတအရည္အခ်င္းႏွင့္လည္း ျပည့္စုံရမယ္လို႕ ေဖၚျပထားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သမၼတဟာ ဘယ္ပါတီကအစုိးရျဖစ္ၿပီး၊ ဘယ္ပါတီဟာ အတိုက္အခံျဖစ္မလဲ မေပၚလြင္ေတာ့ဘူး၊
ဒါေၾကာင့္ အတိုက္အခံပါတီမ႐ွိျခင္းဟာ၊ ပါတီစုံစနစ္မဟုတ္ေၾကာင္း ထင္႐ွားေစတယ္။ ေနာက္ၿပီး ျပည္နယ္/ တိုင္းလႊတ္ေတာ္မ်ားတြင္ ျပည္နယ္/တိုင္းအေထြေတြအုပ္ခ်ဳပ္ေရး ဦးစီးမွဴးမ်ားဟာ သက္ဆိုင္ရာ ျပည္နယ္ /တိုင္းလႊတ္ ေတာ္၏ အတြင္းေရးမွဴးအျဖစ္ ေဆာင္႐ြက္ရမယ္လို႕ ပါ႐ွိတယ္။ ေ႐ြးေကာက္ပြဲ အႏုိင္ရပါတီ (ကိုယ္စားလွယ္ ထက္ဝက္ေက်ာ္ အႏုိင္ရသည့္ပါတီ) အစိုးရဖြဲ႕ၿပီး မိမိ ႀကဳိက္ႏွစ္သက္သည့္ ပုဂၢဳိလ္ကို၊ လႊတ္ေတာ္အတြင္းဝန္ (အတြင္းေရးမွဴး)အျဖစ္သာ ခန္႕သင့္တယ္။ ဒီအခ်က္ကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ အခုဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒဟာ စစ္မွန္ေသာ ပါတီစုံစနစ္ မဟုတ္တာ ေသခ်ာတယ္။
(၂) စစ္မွန္ေသာ ဒီမိုကေရစီစနစ္ ဟုတ္-မဟုတ္ ေလ့လာဆန္းစစ္ျခင္း
(က) လႊတ္ေတာ္အသီးသီးမွ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္က ေ႐ြးခ်ယ္ေပးေသာ တပ္မေတာ္သား လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ ၂၅% ပါ႐ွိရမယ္။ (ေအာက္လႊတ္ေတာ္ ၄၄၀ ဦးတြင္ တပ္မေတာ္သား (၁၁၀) ဦး၊ အထက္လႊတ္ေတာ္ (၂၂၄)ဦးတြင္ တပ္မေတာ္သား (၅၆)ဦး။
(ခ) လႊတ္ေတာ္အစည္းအေဝးတရပ္ရပ္တြင္ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ သုံးပုံတပုံ တက္ေရာက္လွ်င္ အစည္းအေဝး အထေျမာက္သည္ဟု ပါ႐ွိတယ္။ (သုံးပုံတပုံ အခ်ဳိးသည္ ၃၃.၃% ျဖစ္ ၂၅% က စစ္တပ္ျဖစ္လွ်င္ လႊတ္ေတာ္အစည္းအေဝး တခုခုျပဳလုပ္လိုက အပုိ ၈% ရ႐ွိလွ်င္ အခိ်န္မေ႐ြး လႊတ္ေတာ္ေခၚယူႏိုင္မယ္လု႕ိ သြယ္ဝိုက္ ရည္ရြယ္ၿပီးသားျဖစ္တယ္။
(ဂ) လႊတ္ေတာ္အစည္းအေဝး တရပ္ရပ္တြင္ မဲေပးပိုင္ခြင့္မ႐ိွသူ ပုဂၢဳိလ္တဦးဦးကအဆုုံး အျဖတ္မဲ ေပးေစျခင္းျဖင့္ အတည္ျပဳခ့ဲေသာ အခ်က္မ်ားကို၊ ေနာက္ေနာင္မွ ေတြ႕႐ွိပါက သက္ဆိုင္ရာလႊတ္ေတာ္၏ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားသည္ ပ်က္ျပယ္ျခင္းမ႐ွိေစရဟု ပါ႐ွိတယ္၊ ဒီအခ်က္ကိုၾကည္႕ျပီး သုံးသပ္ၿခင္းအားျဖင္႕ စစ္မွန္ေသာ ဒီမိုကေရစီမျဖစ္ႏုိင္ပါ။ အေျခခံ ဒီမိုကေရစီက်င့္စဥ္ႏွင့္ မကိုက္ညီပါ။
(၃) ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရ ဖြဲ႕စည္းတည္ေဆာက္ထားပံုကို ေလ့လာျခင္း
- ႏိုင္ငံေတာ္အႀကီးအကဲသည္ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတ ျဖစ္သည္။
- ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတသည္ မိမိအစိုးရအဖြဲ႕ကို လြပ္လပ္စြာ ဖြဲ႕စည္းခြင့္မ႐ွိဘဲ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္က ေ႐ြးခ်ယ္ေပးေသာ အေရးႀကီးေသာ ဝန္းႀကီးဌာနမ်ားျဖစ္သည့္ ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီးဌာန၊ ျပည္ထဲေရး ဝန္ႀကီးဌာန၊ နယ္စပ္ေရးရာ ကာကြယ္ေရးႏွင့္ လံုၿခံဳေရး ဝန္ႀကီးတို႕ကို မိမိႀကိဳက္သည္ျဖစ္ေစ၊ မႀကိဳက္သည္ျဖစ္ေစ ဝန္ႀကီးအျဖစ္ ခန္႕အပ္ရမယ္။ ဘယ္လႊတ္ေတာ္ရဲ့ သေဘာတူညီခ်က္မွ ယူဖို႕မလိုပါ။ အဲဒီဝန္ႀကီး (၃) ဦးဟာ အစိုးရဝန္ႀကီးျဖစ္ပါလ်က္နဲ႕ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ႏွင့္ ဒုတိယကာကြယ္ေရး ဦးစီးခ်ဳပ္ရ့ဲ လက္ေအာက္ခံျဖစ္ေနတယ္။ စစ္တပ္ဟာ ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရအဖြဲ႕၏ အထက္တြင္ ႐ွိေနတယ္ ဆိုတာကို ေလ့လာလွ်င္ လံုးဝမျဖစ္သင့္ပါ။
(၄) စစ္တပ္အခန္းက႑
- စစ္တပ္ဟာ ႏိုင္ငံေတာ္၏ အမ်ိဳးသားႏိုင္ငံေရး ဦးေဆာင္မႈ အခန္းက႑ ပါဝင္ေရးျဖစ္ရမယ္ဆိုတာနဲ႕အညီ ေအာက္ပါအတိုင္း ေနရာအသီးသီးမွာ ဦးေဆာင္ေနတာ ေတြ႕ရမယ္။
- လႊတ္ေတာ္အသီးသီးမွာ ကိုယ္စားလွယ္ ၂၅% ႐ွိရမယ္။
- သမၼတေ႐ြးခ်ယ္မႈတြင္ ဒုတိယသမၼတမ်ားမွ သမၼတအျဖစ္ တည္႐ွိတာကိုၾကည့္လွ်င္ စစ္တပ္ကဘဲ ျဖစ္ရမယ္။
- ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ဟာ ဒုတိယသမၼတ အဆင့္နဲ႕ ညီတယ္လို႕ ဆိုထားျပန္တယ္။
- အေရးႀကီးဝန္ႀကီးဌာနျဖစ္တဲ့ ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီးဌာန၊ ျပည္ထဲေရးဝန္ႀကီးဌာန၊ နယ္စပ္ေရးရာ လံုၿခံဳေရးႏွင့္ ကာကြယ္ေရး ဝန္ႀကီးဌာနမွာ စစ္တပ္ကသာ ေနရာယူဖို႕ ျဖစ္တယ္။
- အမ်ိဳးသားကာကြယ္ေရးႏွင့္ လံုၿခံဳေရးေကာင္စီေနရာ (11) ေနရာတြင္ (၆) ေနရာဟာ စစ္တပ္မွ ယူထားျခင္း စသည္တို႕ကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ စစ္တပ္ရဲ့ အခန္းက႑အာဏာဟာ အလြန္ပိုမ်ားေနတယ္။ လံုးဝမျဖစ္သင့္ပါ။
(၅) စစ္မွန္ေသာ ျပည္ေထာင္စုဟုတ္မဟုတ္ ေလ့လာသံုးသပ္ျခင္း။
ျပည္နယ္ႏွင့္တိုင္း အစိုးရအဖြဲ႕ ဖြဲ႕စည္းပံုကို ၾကည့္ရင္ ျပည္နယ္ႏွင့္တိုင္းရဲ့ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ (Chief Ministers) မ်ားကို ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတက အမည္စာရင္းတင္သြင္း (Nominate) ၿပီး သက္ဆိုင္ရာ လႊတ္ေတာ္အသီးသီး၏ သေဘာတူညီမႈကို ရယူကာ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတက ခန္႕အပ္ေပးရန္ဟု ခ်မွတ္ထားတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ သမၼတက အမည္စာရင္း တင္သြင္းထားေသာ ျပည္နယ္ႏွင့္တိုင္း ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ေလာင္းမ်ားကို အရည္အခ်င္းမျပည့္မွီေၾကာင္း ခိုင္လံုေသာ အေထာက္အထားမျပႏိုင္ပါက အျခားနည္းနဲ႕ ျငင္းပယ္ခြင့္မ႐ွိပါ။ ဒါ့အျပင္ ျပည္နယ္ႏွင့္တိုင္းမွာ ဝန္ႀကီးဌာန ထူေထာင္ခြင့္ႏွင့္ ဝန္ႀကီးမ်ား ခန္႕အပ္ပိုင္ခြင့္ အာဏာကိုလည္း သမၼတကိုပင္ ေပးထားတယ္။ ဝန္ႀကီးဌာနတိုးခ်ဲ႕ျခင္း၊ ေလ်ာ့ခ်ျခင္း၊ ဖ်က္သိမ္းျခင္းႏွင့္ ဝန္ႀကီးမ်ားကို ခန္႕အပ္ျခင္း၊ ရပ္စဲျခင္းအာဏာကိုပါ ေပးထားျခင္းသေဘာေဆာင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ျပည္နယ္ႏွင့္တိုင္း အစိုးရမ်ားကို ဗဟိုအစိုးရ အႀကီးအကဲျဖစ္တဲ့ သမၼတက တိုက္႐ိုက္ခ်ဳပ္ကိုင္ထားႏိုင္တဲ့ တျပည္ေထာင္ အစိုးရစနစ္ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ျပည္နယ္ႏွင့္တိုင္း ဥပေဒျပဳ လႊတ္ေတာ္႐ွိယံုမွ်နဲ႕ ျပည္ေထာင္စုဟု ေခၚဆိုႏိုင္မယ္ မဟုတ္သလို သက္ဆိုင္ရာ လႊတ္ေတာ္အသီးသီးမွာ မိမိဆႏၵႏွင့္ သက္ဆိုင္ေသာ အစိုးရအဖြဲ႕ကို တိုက္႐ိုက္စီမံခန္႕ခြဲႏိုင္ခြင့္႐ွိရမယ္။ မ႐ွိခဲ့လွ်င္ စစ္မွန္ေသာ ျပည္ေထာင္စုတခု မျဖစ္ေပ။ ဒါကို အေလးအနက္ထား သံုးသပ္ရမယ္။
ဒါ့အျပင္ ျပည္ေထာင္စုဘ႑ာေငြ ခြဲေဝသံုးစြဲျခင္းတြင္၄င္း၊ တိုင္းရင္းသားမ်ား အခြင့္အေရးမ်ား တာဝန္ယူျခင္း၊ ခြဲေဝျခင္းတြင္၄င္း ေလ့လာသံုးသပ္လွ်င္ စစ္မွန္ေသာ ျပည္ေထာင္စုတခုအသြင္ မဟုတ္ေပ။
(၆) အမ်ိဳးသားကာကြယ္ေရးႏွင့္ လံုၿခံဳေရးေကာင္စီ (National Defenses & Security Council) ႏွင့္ပတ္သက္၍ သံုးသပ္ခ်က္မ်ား
၄င္းေကာင္စီကို
1. ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတ
2. ႏိုင္ငံေတာ္ ဒုတိယသမၼတ (၁)
3. ႏိုင္ငံေတာ္ ဒုတိယသမၼတ (၂)
4. ျပည့္သူ႕လႊတ္ေတာ္ ဥကၠ႒
5. အမ်ိဳးသားလႊတ္ေတာ္ ဥကၠ႒
6. ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္
7. ဒုတိယ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္
8. ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီးဌာန ဝန္ႀကီး
9. ျပည္ထဲေရးဝန္ႀကီးဌာန ဝန္ႀကီး
10. နယ္စပ္ေရးရာ ကာကြယ္ေရးႏွင့္ လံုၿခံဳေရး ဝန္ႀကီးဌာန ဝန္ႀကီး
11. ႏိုင္ငံျခားေရးရာဝန္ႀကီးဌာန ဝန္ႀကီးမ်ားတို႕ ပါဝင္ဖြဲ႕စည္းထားတယ္။ ၄င္းတြင္စပ္တပ္မွ
- သမၼတႏွင့္ ဒုတိယသမၼတတြင္ (၁) ဦး
- ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္
- ဒု - ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္
- ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီး
- ျပည္ထဲေရးဝန္ႀကီး
- နယ္စပ္ေရးရာ ကာကြယ္ေရးႏွင့္ လံုၿခံဳေရးဝန္ႀကီး ေနရာတို႕တြင္ အပုိင္ယူထားပါတယ္။
ဒီေကာင္စီဟာ လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ (Amnesty of Pardon) ေပးသင့္မေပးသင့္ႏွင့္ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတကို အႀကံေပးပိုင္ခြင့္၊ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ခန္႕ထားေရး၊ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတအား အႀကံျပဳပိုင္ခြင့္အာဏာ ေပးထားတယ္။ ဒီေတာ့ ဒီေကာင္စီဟာ သမၼတရဲ့ အစိုးရအဖြဲ႕ႏွင့္ လႊတ္ေတာ္ကို အႀကံေပးရန္ မဟုတ္ဘဲ လမ္းၫႊန္မႈေပးရန္ သေဘာေဆာင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီေကာင္စီဟာ စစ္တပ္အုပ္စိုး အပိုင္စီးတဲ့ သေဘာျဖစ္ပါတယ္။
(၇) အေရးေပၚကာလျပဌာန္းခ်က္မ်ားကို သံုးသပ္ျခင္း
ႏိုင္ငံေတာ္မွာ တာဝန္အ႐ွိဆံုး ပုဂၢိဳလ္မ်ားျဖစ္တဲ့ သမၼတႏွင့္ ဒုတိယသမၼတမ်ားဟာ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒအေရ အပ္ႏွင္းထားေသာ တာဝန္မ်ားကို ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္အား လႊဲေပးျခင္းမ်ိဳးတြင္ ႏႈတ္ထြက္ေပးရျခင္း မဆိုလိုပါ။ အေရးေပၚကာလအတြင္း၌သာ လႊဲအပ္ျခင္းျဖစ္သည္။ ယာယီရပ္ဆိုင္းထားျခင္းျဖစ္တယ္။ လႊတ္ေတာ္ကိုလည္း ယာယီရပ္ဆိုင္းထားျခင္း ျဖစ္တယ္ဆိုေတာ့ အေရးေပၚကာလျပဌာန္းခ်က္ဟာ စစ္တပ္ရဲ့ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ကို လံုးဝတာဝန္ေပးသလို ျဖစ္ေနတယ္။ ဒီအခ်က္ဟာ လႊတ္ေတာ္ကို စစ္တပ္က ေနာက္ကြယ္မွႀကိဳးကိုင္ထားၿပီး လူထုအံုၾကႊမႈ ျဖစ္ေပၚလာပါက စစ္တပ္မွ အာဏာသိမ္းရန္မလိုဘဲ တရားဝင္ ႏွိမ္ႏွင္းခြင့္ ရ႐ွိေရးအတြက္ ႀကိဳတင္စီစဥ္ထားၿပီးသား ျဖစ္ပါတယ္။
(၈) ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒျပင္ဆင္ျခင္းကို သံုးသပ္ျခင္း
အေျခခံဥပေဒ၏ အေရးႀကီးေသာ အခန္းက႑မ်ားႏွင့္ပတ္သက္၍ ျပင္ဆင္ရန္လိုအပ္လွ်င္ ျပည္ေထာင္စု လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ ၆၆၄ ဦးမွာ (ေအာက္လႊတ္ေတာ္ (၄၄၀) ဦးႏွင့္ အထက္လႊတ္ေတာ္ ၂၂၄ ဦး) စုစုေပါင္း 75% ၄၉၈ ဦး ေက်ာ္ဆႏၵမဲျဖင့္သာ ျပင္ဆင္ႏိုင္ေၾကာင္း အေျခခံမူမွာ ပါ႐ွိတယ္။ အရပ္သားကိုယ္စားလွယ္ ေအာက္လႊတ္ေတာ္ (၃၃၀) ဦး၊ အထက္လႊတ္ေတာ္ (၁၆၈) ဦး၊ စုစုေပါင္း အရပ္သားကိုယ္စာလွယ္ (၄၉၈) ဦးမွာ ကိုယ္စားလွယ္ေပါင္း (၄၉၈) ဦးလံုး ဖြဲ႕စည္းပံုအျခခံဥပေဒကို ျပင္ဆင္ဖို႕ သေဘာတူႏိုင္ေအာင္ မလြယ္ပါ။ စစ္တပ္ ကိုယ္စားလွယ္ဟာ (၁၆၆) ဦး၊ (ေအာက္လႊတ္ေတာ္မွာ (၁၁၀) ဦးႏွင့္ အထက္လႊတ္တာ္ (၅၆) ဦး) ဟာ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ႏွင့္ ဒုတိယ ကာကြယ္ေရး ဦးစီးခ်ဳပ္တို႕လက္ေအာက္၌သာ ႐ွိခဲ့တာမို႕ စစ္တပ္ကိုယ္စားလွယ္ (၁၆၆) ဦး မပါလွ်င္ အေျခခံဥပေဒကို ျပင္ဆင္ဖို႕ အေတာ္ ခက္ခဲပါတယ္။ ေနာက္တခ်က္က ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္အားလံုး၏ 20% လက္မွတ္ေရးထိုးအဆိုျပဳ တင္သြင္းမွ သာလွ်င္ ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္က လက္ခံေဆြးေႏြးရမည္ဟု ခ်ဳပ္ထားျပန္သည္ကိုၾကည့္လွ်င္ စစ္တပ္က အခ်ိန္မေ႐ြး လႊတ္ေတာ္ေခၚယူရန္ အဆိုျပဳခြင့္ ႐ွိသည္ျဖစ္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ အေျခခံဥပေဒကို တျဖည္းျဖည္း ျပင္ဆင္သြား ႏိုင္သည္ ဆိုသည္မွာ လံုးဝမျဖစ္ႏိုင္ေပ။ အခက္အခဲမ်ားစြာ ႐ွိေပသည္။
အထက္ပါ SPDC ရဲ့ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒကို သံုးသပ္ၾကည့္လွ်င္ ပါတီစံုစနစ္ႏွင့္လည္းမညီ၊ စစ္မွန္ေသာ ျပည္ေထာင္စုအတြက္လည္း အလွမ္းေဝး၊ ဒီမိုကေရစီက်င့္စဥ္မ်ားႏွင့္လည္း ဆန္႕က်င္ေနတဲ့အတြက္ ျပည္သူအက်ိဳး တိုင္းရင္းသားအက်ိဳးအတြက္ လံုးဝမျဖစ္ႏိုင္။ SPDC ရဲ့ တရားဝင္ ႏိုင္ငံေတာ္အုပ္ခ်ဳပ္ဖို႕၊ စစ္တပ္မွ သက္ဆိုး႐ွည္ေရး ဖန္တီးထားျခင္းျဖစ္တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဒီ SPDC တို႕အလိုက် ေရးဆြဲထားတဲ့ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒကို ျပည္သူအေပါင္းတို႕ ေထာက္ခံဖို႕ မျဖစ္ပါ။ လံုးဝ (လံုးဝ) ဆန္႕က်င္ ကန္႕ကြက္သြားရမယ္။
Posted by သဿတ္မန္ at 8:19 AM 0 comments
Labels: Analysis
SPDC တဇြတ္ထိုးက်င္းပေသာ အမ်ိဳးသားညီလာခံအေပၚ သံုးသပ္ျခင္း (1)
1988 မွာ ျပည္သူတရပ္လံုးက တပါတီ အာဏာ႐ွင္စနစ္ၿဖဳတ္ခ်ေရး၊ ၾကားျဖတ္အစိုးရ ဖြဲ႕စည္းေရး ေၾကြးေၾကာ္သံႏွင့္အတူ လူထုအေရးေတာ္ပံုႀကီး ေပၚခဲ့တယ္။ ဒီလူထု အေရးေတာ္ပံုေၾကာင့္ တပါတီ အာဏာ႐ွင္စနစ္ ျဖဳတ္ခ်ခဲ့ၿပီး 1988 စက္တင္ဘာလ 18 မွာ စစ္အုပ္စု အာဏာသိမ္းကာ ေ႐ြးေကာက္ပြဲလုပ္ၿပီး အႏိုင္ရပါတီကို အာဏာအပ္မယ္လို႕ ဂတိေပးခဲ့တယ္။ ႀကိဳတင္ၿပီး 1989 ဂ်ဴလိုင္ 20 မွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ထိန္းသိမ္းထားခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ အာဏာသိမ္းတဲ့ နဝတ ဟာ 1990 ေမလ 27 ရက္ေန႕မွာ ေ႐ြးေကာက္ပြဲက်င္းပခဲ့တယ္။ စစ္အုပ္စု အမာခံပါတီ တစည ဟာ လြတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ (MP) 10 ဦးသာ ရ႐ွိၿပီး၊ NLDက မဲအျပတ္အသတ္ MP 392 ဦး၊ တိုင္းရင္းသား MP 67 ဦး ရ႐ွိခဲ့တာေၾကာင့္ရယ္၊ ၄င္းတို႕က ၁၉၉၀ ခုႏွစ္ July လ 27 ရက္ေန႕မွာ ေၾကျငာခ်က္ ၁/၉၀ ျဖစ္တဲ့ MP ေတြကို လႊတ္ေတာ္ေခၚယူၿပီး ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ ေရးဆြဲႏိုင္မယ္ဆိုတာကို ေ႐ွာင္လႊဲဖို႕ အစီအစဥ္လုပ္ခဲ့တယ္။
1991/92 ခုႏွစ္မွာ အတိုက္အခံႏိုင္ငံေရးပါတီေခါင္းေဆာင္ အမ်ားအျပားကို ဖမ္းဆီးေထာင္ခ်ခဲ့တယ္။ စစ္အုပ္စုနဲ႕ အတိုက္အခံျဖစ္တဲ့ ႏိုင္ငံေရးပါတီ အမ်ားစုကိုလည္း ဖ်က္သိမ္းခဲ့တယ္။ ေသခ်ာၿပီးမွ 1992 ေမလ 28 မွာ အမိန္႕ေၾကျငာစာအမွတ္ 9/92 အရ ႏိုင္ငံေရးပါတီ 7 ပါတီ၊ စစ္အုပ္မွ 7 ဦး၊ ျပည္သူမ်ားေလးစားတဲ့ ေခါင္းေဆာင္မ်ား ၂၈ ဦးတို႕ ၫႈိႏႈိင္းၿပီး အမ်ိဳးသားညီလာခံ က်င္းပရန္ ဆိုထားခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၉၃ ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီလ ၉ ရက္ေန႕မွာ စစ္အုပ္စုဟာ တကယ့္လက္ေတြ႕မွာေတာ့ စစ္အုပ္စု ေထာက္ခံတဲ့ ကိုယ္စားလွယ္ အမ်ားစုေတြကို အစုအဖြဲ႕ (၈) ဖြဲ႕ခြဲၿပီး ႏိုင္ငံေရးပါတီ ကိုယ္စားလွယ္ အစုအဖြဲ႕ (၄၈) ဦး၊ ေ႐ြးခ်ယ္ခံျပည္သူ႕လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္အစုအဖြဲ႕ (၉၉) ဦး၊ ျပည္နယ္ႏွင့္တိုင္း ကိုယ္စားလွယ္အစုအဖြဲ႕ (၂၁၂) ဦး၊ ႏိုင္ငံဝန္ထမ္း ကိုယ္စားလွယ္အစုအဖြဲ႕ (၉၀) ဦး၊ အလုပ္သမား ကိုယ္စားလွယ္အစုအဖြဲ႕ (၂၉) ဦး၊ လယ္သမား ကိုယ္စားလွယ္အစုအဖဲြ႕ (၉၃) ဦး၊ တတ္သိပညာ႐ွင္ ကိုယ္စားလွယ္အစုအဖြဲ႕ (၃၅) ဦး၊ အထူးဖိတ္ၾကားသင့္ေသာ ကိုယ္စားလွယ္အစုအဖြဲ႕ (၈၁) ဦး၊ စုစုေပါင္း (၇၁၂) ဦးနဲ႕ တက္ေရာက္ေဆြးေႏြးေစခဲ့ပါတယ္။ 1996 ခုႏွစ္ မတ္လမွာ NLDဟာ အမ်ိဳးသားညီလာခံကေန ႏႈတ္ထြက္ခဲ့တာေၾကာင့္ အမ်ိဳးသားညီလာခံ ပိတ္ခဲ့ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ စစ္အုပ္စုဟာ အမ်ိဳးသားညီလာခံက ဦးတည္ခ်က္ (၆) ခ်က္ႏွင့္ အေသးစိတ္အေျခခံရမည့္မူ (၁၀၄) ခ်က္ကို အတင္းအၾကပ္ အတည္ျပဳခဲ့ပါတယ္။ အမ်ိဳးသားညီလာခံအေပၚ ျပည္သူမ်ား ေဝဖန္ေထာက္ျပမႈကို ပိတ္ပင္တဲ့အေနနဲ႕ ၅/၉၆ ဥပေဒကိုလည္း ပိတ္ပင္ကန္႕သတ္ထားခဲ့တယ္။
ဒီလိုအၾကပ္အတည္း ေတြ႕ေနခ်ိန္မွာ စစ္အုပ္စုက 2003 ေမလ 30 မွာ NLD အေထြေထြ အတြင္းေရးမႉးခ်ဳပ္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ စည္း႐ံုးေရးခရီးစဥ္မွာ ဒီပဲယင္းမွာ အၾကမ္းဖက္ လူသတ္မႈ လုပ္ႀကံခဲ့တယ္။ ဒါကို ျပည္သူေတြႏွင့္ ႏိုင္ငံတကာမ်ားက ဖိအားေပးမႈ မ်ားစြာ႐ွိခဲ့ပါတယ္။ ဒီအေရးအခင္းကို ေ႐ွာင္လႊဲဖို႕ (၃) လအၾကာ ၾသဂုတ္လ 30 မွာ ဗိုလ္ခင္ၫြန္႕ရဲ့ ႏိုင္ငံေရးလမ္းျပေျမပံု (Road Map) (၇) ခ်က္ကို ထုတ္ျပန္ခဲ့တယ္။ ဒီ လမ္းျပေျမပံုရဲ့ အစီအစဥ္ (၁) ကို 2004 ခုႏွစ္ ေမလ 17 ရက္ေန႕မွာ အမ်ိဳးသားညီလာခံ ျပန္ဖြင့္ဖို႕လို႕ စတင္အေကာင္အထည္ေဖာ္ခဲ့ပါတယ္။ စစ္အုပ္စုဟာ ဒီအမ်ိဳးသားညီလာခံ ဒုတိယပိုင္းမွာ NLD နဲ႕ SNLD မတက္ေရာက္ခဲ့ေတာ့ ပိုၿပီးစိတ္ခ်ေသခ်ာေအာင္ ကိုယ္စားလွယ္မ်ားကို ေအာက္ပါအတိုင္း တိုးခ်ဲ႕ခဲ့ပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရးပါတီ ကိုယ္စားလွယ္အစုအဖြဲ႕ (၂၉) ဦး၊ ေ႐ြးခ်ယ္ခံ ကိုယ္စားလွယ္အစုအဖြဲ႕ (၁၅) ဦး၊ အလုပ္သမား ကိုယ္စားလွယ္ အစုအဖဲြ႕ (၄၈) ဦး၊ ေတာင္သူလယ္သမား ကိုယ္စားလွယ္အစုအဖြဲ႕ (၉၃) ဦး၊ ျပည္နယ္ႏွင့္တိုင္း ကိုယ္စားလွယ္အစုအဖြဲ႕ (၆၃၃) ဦး၊ ႏိုင္ငံဝန္ထမ္း ကိုယ္စားလွယ္အစုအဖြဲ႕ (၁၀၉) ဦး၊ အထူးဖိတ္ၾကားသင့္ (အပစ္အခတ္ရပ္စဲထားေသာ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႕) အစုအဖြဲ႕ (၁၀၅) ဦး၊ တတ္သိပညာ႐ွင္ ကိုယ္စားလွယ္အစုအဖြဲ႕ (၅၆) ဦး စုစုေပါင္း (၁၀၈၈)ဦးတို႕ တက္ေရာက္ေဆြးေႏြးေစခဲ့ပါတယ္။
ဒုတိယပိုင္းညီလာခံမက်င္းပခင္ႏွင့္ က်င္းပဆဲတြင္ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္အဖြဲ႕အစည္းမ်ားက အမ်ိဳးသားညီလာခံက်င္းပေရး ေကာ္မ႐ွင္ႏွင့္ ႏိုင္ငံေတာ္အႀကီးအကဲသို႕ သံုးႀကိမ္ အႀကံျပဳစာ ေပးပို႕ခဲ့တယ္။ ဒါကို မလိုက္ေလ်ာခဲ့လို႕ လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႕အစည္းတခ်ိဳ႕ ႏႈတ္ထြက္ခဲ့တယ္။
2007 ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ 3 မွာ အမ်ိဳးသားညီလာခံ ၿပီးဆံုးခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ဟာလည္း ေ႐ႊဝါေရာင္ လူထုဆႏၵေဖာ္ထုတ္ပြဲႀကီးနဲ႕ တိုက္ဆိုင္ေနပါတယ္။ ဒါကို ေ႐ွ႕တကြက္ေက်ာ္ ေျဖသိမ့္လိုတာနဲ႕၊ ႏိုင္ငံတကာ ဖိအားေပးမႈ၊ UNSC အေနနဲ႕ UN အထူးကိုယ္စားလွယ္ မစၥတာ ဂမ္ဘာရီ (၂) ခါ ေရာက္႐ွိေတြ႕ဆံုျခင္းႏွင့္ကို တုန္႕ျပန္လိုတာေၾကာင့္ အမ်ိဳးသားညီလာခံကို ပြဲသိမ္းခဲ့ပါတယ္။
အခ်ဳပ္အားျဖင့္ နဝတ/ နအဖ တို႕ ဇြတ္က်င္္းပေသာ အတုအေယာင္ အမ်ိဳးသားညီလာခံဟာ
- ျပည္သူ႕ကိုယ္စားလွယ္အမ်ားစု ႏိုင္ငံေရးပါတီေခါင္းေဆာင္မ်ား ပါဝင္ေဆြးေႏြးထားတာ မဟုတ္ဘူး။
- ပါတီ၊ အဖြဲ႕အစည္းမ်ား စံုစံုညီညီႏွင့္ က်ယ္က်ယ္ျပန္႕ျပန္႕ ပါဝင္ေဆြးေႏြးထားတာ မ႐ွိဘူး။
- ျပည္သူအမ်ား ပူးေပါင္းပါဝင္ႏိုင္ခြင့္ကို ပိတ္ပင္တဲ့ (၅/၉၆) ဥပေဒႏွင့္ ကန္႕သတ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္ထားတယ္။
- ေဆြးေႏြးမႈ ရလာဒ္မ်ားဟာ စစ္တပ္၏ အခန္းက႑ကို ဦးစားေပးမႈ အလြန္မ်ားတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ဒီအတုအေယာင္အမ်ိဳးသားညီလာခံရဲ့ ရလာဒ္ အေျခခံမူဟာ မိမိတို႕ ေမွ်ာ္မွန္းထားတဲ့ ဒီမိုကေရစီက်င့္စဥ္ႏွင့္ မကိုက္ညီဘူး။ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စု တည္ေဆာက္ႏိုင္ဖို႕ အလြန္အလွမ္းေဝးေနတယ္။ တစ္ဆို႕ေနတဲ့ ႏိုင္ငံေရးျပႆနာကို ေျဖ႐ွင္းႏိုင္မယ့္နည္းလမ္းမဟုတ္ပါ။ မေမွ်ာ္လင့္ပါ။ တိုးတက္ေသာ သာယာေသာ ႏိုင္ငံေတာ္တစ္ခု တည္ေဆာက္ႏိုင္မည္မဟုတ္ဘူးလို႕ ယံုၾကည္တယ္။ စစ္တပ္သက္ဆိုး႐ွည္ေစေရးႏွင့္ တရားဝင္ႏိုင္ငံေတာ္ အုပ္ခ်ဳပ္ႏိုင္ေရး အတြက္ ႀကိဳးစားစြမ္းေဆာင္ေနျခင္းပင္ ျဖစ္တယ္။
Posted by သဿတ္မန္ at 8:10 AM 0 comments
Labels: Analysis